Τα γραφικά παραθαλάσσια χωριά οργανώθηκαν στην αρχή από οικογένειες ψαράδων. Στο λιμανάκι κάθε χωριού άραζαν τα καϊκια που επέστρεφαν μετά το ψάρεμα. Από το 1922 που το προσφυγικό κύμα των Ελλήνων έφτασε στη Χαλκιδική από τη Μικρά Ασία, τα ψαροχώρια απέκτησαν νέα ζωή. Η πολιτεία τους παραχώρησε τις περιοχές δίπλα στη θάλασσα που δεν ήταν καλλιεργήσιμες οπότε οι νέοι κάτοικοι ανέδειξαν τις ικανότητές τους δημιουργώντας ισχυρούς οικισμούς. Πολλά χωριά έχουν πριν το όνομά τους το επίθετο «Νέα», για να θυμίζουν την παλιά τους πατρίδα (π.χ. Νέα Μουδανιά, Νέα Καλλικράτεια, Νέα Τρίγλια κ.λ.π.)